این شما این هم شهر شما

می روم خسته و افسرده وزار

                          سوی منزل گه ویرانه ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

                           دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در ان نقطه ی دور

                           شستشویش دهم از رنگ نگاه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

                           زین همه خواهش بیجا و تباه

می روم تا ز تو دورش سازم

                          ز تو ای جلوه ی امید محال

می برم زنده به گورش سازم

                          تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد ، می رقصد اشک 

                          اه ، بگذار که بگریزم من..!!

از تو ، ای چشمه ی جوشان گناه

                         شاید  ان به که بپرهیزم....

بخدا غنچه ی شادی بودم 

                         دست عشق امد و از شاخم چید

شعده ی ره شدم ،صد افسوس

                         که لبم باز به ان لب نرسید

عاقبت بند نم، پایم بست

                       می روم خنده به لب ، خونین دل

می روم از دل من دست بردار

                     ای امید عبث بی حاصل

                                               «فروغ فرخزاد»

                        این هم شهر من

این انتهای عشق در شهر شما

اما این تازه ابتدای عشق شهر من

پس شهر تان ارزانی خودتان

و شهر من ارزانی همه

چون شهر من

نه مثل شهر توست

و نه به سان دل تو

که اخراجی داشته باشد

حتی ذره ای خشم در شهر من راه ندارد

چه رسد که مهمان را خر خطاب کنند